PUE ZUS

Zaktualizowano dnia 29 listopada 2022

PUE ZUS – co to jest i dla kogo?

Platforma Usług Elektronicznych to platforma, na której znajdziemy szereg usług elektronicznych skierowanych do wszystkich klientów ZUS. Najważniejszym elementem jest portal internetowy pue.zus.pl Profil ten pozwala na szybki kontakt z ZUS. Można na nim zrealizować większość spraw związanych z ubezpieczeniami społecznymi. Nie wymaga to wychodzenia z domu. Platforma Usług umożliwia klientom Zakładu uzyskać takie informacje jak:

  • informację o ubezpieczeniach, świadczeniach i płatnościach,
  • sprawdzenie swoich danych zamieszczonych na koncie w ZUS, 
  • złożenie oraz odebranie niezbędnych dokumentów,
  • rozliczenie składki.

Na portalu jest dostępny tzw. Wirtualny Doradca. Ma na celu służyć pomocą każdemu zainteresowanemu. Posiada on dużą wiedzę odnośnie systemu ubezpieczeń społecznych, ZUS lub samego PUE ZUS. 

zus pue

Aby korzystać z usług platformy należy pierw zarejestrować się na portalu: pue.zus.pl. Podczas samej rejestracji otrzymujemy login oraz wybieramy dogodne dla siebie hasło do własnego profilu. Dla zachowania bezpieczeństwa danych należy jeszcze potwierdzić swoją tożsamość. Dopiero wtedy następuje aktywacja profilu na PUE ZUS. W tym celu należy osobiście odwiedzić jednostkę ZUS. Klienci, którzy posiadają profil zaufany ePUAP lub certyfikat kwalifikowany, mogą dokonać potwierdzenia tożsamości już podczas rejestracji na portalu pue.zus.pl bez konieczności wizyty w ZUS.

Z portalu mogą skorzystać zarówno osoby:

  • ubezpieczone (pracownicy, zleceniobiorcy
  • przedsiębiorcy (płatnicy składek)
  • świadczeniobiorcy (emeryci, renciści)

Platformę Usług Elektronicznych może zostać spersonalizować, zgodnie z potrzebami osoby. Każda grupa klientów ma utworzony specjalny panel, na który można załatwić wybraną przez nich sprawę. 


Jak się zalogować do PUE ZUS? 

Założyć profil mogą osoby, które ukończyły 18 lat. Kolejnym warunkiem jest utworzenie konta na platformie usług elektronicznych. Jednym z najważniejszych warunków jest potwierdzenie swojej tożsamości. Konto zakładamy na stronie internetowej ZUS (opcja „zarejestruj profil”). Kolejnym etapem jest potwierdzenie tożsamości (osobiście w placówce ZUS, elektronicznie – jeśli posiadamy podpis elektroniczny lub za pośrednictwem systemu bankowości elektronicznej jeśli posiadamy konto w banku, który podpisał porozumienie z ZUS). 

Po rejestracji na stronie internetowej i uwierzytelnieniu naszego profilu każdy użytkownik może:

  • sprawdzić swoje dane zapisane na indywidualnym koncie w ZUS,
  • śledzić stan swoich spraw i otrzymywać powiadomienia e-mail lub SMS,
  • wysyłać elektroniczne wnioski i otrzymywać odpowiedzi,
  • rezerwować wizyty w placówce ZUS.

Jak odzyskać login PUE ZUS?

Jeśli zdarzy Ci się zapomnieć hasła, by się zalogować – jest możliwość ustawienia nowego przez wygenerowanie nowego hasła. W tym celu należy kliknąć przycisk „Nie pamiętasz hasła?”. Jeśli chcesz odzyskać login, wtedy należy udać się do najbliższej placówki ZUS. Na miejscu pracownicy pomogą ci rozwiązać problem z loginem. Odblokują Twój profil i ustalą nowe dane do logowania. Korzystając z metody logowania trzeba mieć na uwadze, że trzykrotne błędne podanie hasła spowoduje zablokowanie profilu PUE ZUS. Możliwość samodzielnego odblokowania dostępna jest dla użytkowników dysponujących bezpiecznym podpisem elektronicznym.


Jakie możliwości daje PUE?

Strona internetowa udostępnia szereg usług, jakie są świadczone przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Za pomocą platformy możliwe jest:

  • szybkie przekazywanie dokumentów ubezpieczeniowych (pomoże w tym aplikacja ePłatnik, za pośrednictwem której przedsiębiorca może m.in. dokonać zgłoszenia pracownika do ZUS, czy też rozliczyć składki za siebie lub pracownika),
  • sprawny wgląd do danych zgromadzonych przez ZUS (jeśli jesteś pracownikiem możesz sprawdzić swoje dane zapisane na koncie ZUS, jego stan, obliczyć swoją przyszłą emeryturę, czy też skontrolować wystawione na Ciebie zwolnienia lekarskie),
  • składanie różnego rodzaju wniosków do ZUS oraz otrzymywanie odpowiedzi
  • pobieranie potrzebnych dokumentów (w przypadku świadczeniobiorców – np. ZUS ZLA, czy też PIT do rozliczeń z urzędem skarbowym),
  • umawianie się na wizyty w jednostkach ZUS (platforma podpowie adres jednostki zgodnej z Twoim adresem zamieszkania).

Więcej o profilu PUE ZUS

Platformę Usług Elektronicznych uruchomiono, by usprawnić komunikację z Zakładem Ubezpieczeń Społecznych. Jest to największy w Polsce e-urząd działający od 2012 roku. 

Dzięki platformie można sprawdzić naszego pracodawcę. A dokładniej, czy spełnia od w stosunku do Nas takie obowiązki jak:

  • zgłoszenie do ubezpieczeń społecznych (jeśli tego nie ma, w przyszłości może nastąpić problem z otrzymaniem świadczeń z ZUS)
  • odprowadzenie składek od właściwej podstawy 
  • zgłoszenie do ubezpieczenia zdrowotnego  – brak zgłoszenia uniemożliwi skorzystanie z publicznej opieki zdrowotnej i otrzymanie recept na refundowane leki.

Na platformie PUE ZUS można również dowiedzieć się wszystkich informacji o naszej przyszłej emeryturze. Znajdziemy tam takie informacje jak:

  • kalkulator emerytalny – służy do obliczenia prognozowanej wysokości emerytury
  • OFE – informację na temat członkostwa w OFE i kwoty comiesięcznych składek
  • możliwość złożenia oświadczenia online, które zmieni decyzje w zakresie przekazana części składki emerytalnej – przez ZUS można złożyć specjalne oświadczenie i zdecydować, czy część składki musi być przekazana do OFE, czy na subkonto ZUS
  • świadczenie z ZUS – dzięki temu mamy dostęp do PIT, czy możemy sprawdzić wysokość emerytury, renty, zasiłku, czy innego świadczenia. 

Platforma Zakładu Ubezpieczeń Społecznych jest również wygodna dla przedsiębiorcy. Za jej pomocą przedsiębiorca:

  • może rozliczyć się z ZUS przez bezpłatną aplikację ePłatnik
  • uzyskać online zaświadczenie o niezaleganiu w opłacaniu składek
  • samodzielne utworzenie potwierdzenia z danymi z ZUS. 

Wysyłanie i odbieranie z ZUS większości wniosków, pism i wszelkich innych dokumentów potrzebny jest podpis elektroniczny, czyli certyfikat kwalifikowany lub podpis zaufany możliwy do otrzymania w ramach Profilu zaufanego. Uzyskanie podpisu zaufanego jest bezpłatne.


Ceny prądu 2023

Zaktualizowano dnia 25 listopada 2022

Ceny prądu w Polsce w ciągu ostatnich 20 lat znacznie wzrosły. Jedynym wyjątkiem były lata 2017 – 2019, kiedy to zostały zamrożone ceny za energię elektryczną. Lata 2020-2021 ponownie przyczyniły się do wzrostu ceny energii dla klientów. Wpływ na to miały podwyżki cen nie tylko samej energii, ale również jej dystrybucji.

ceny prądu 2023

Zmiany, jakie pojawiają się na rynku energetycznym, wymagają utworzenia specjalnego systemu rozliczeń za energię elektryczną. Narzędzie to powinno spełniać 3 zasadnicze funkcje:

  • skłonić odbiorców do oszczędzania energii 
  • pozwolić wytwórcom i sprzedawcom energii utrzymać się na rynku
  • chronić odbiorców, szczególnie tych zagrożonych ubóstwem energetycznym.

Odpowiedzią na wymienione powyżej problemy ma być zamrożenie cen prądu. Rozwiązanie zakłada zamrożenie cen energii czynnej i dystrybucji w 2023 r. na poziomie z 2022 r. 

20 października 2022 r. Sejm przegłosował ustawę, która ma na celu ograniczenie wysokości cen energii elektrycznej. Jej celem jest również wsparcie niektórych, indywidualnych odbiorców przez wprowadzenie mechanizmu ceny maksymalnej stosowanej w rozliczeniach z uprawnionymi odbiorcami. Zamrożenie to będzie obowiązywało od 1 grudnia 2022 r. do końca roku 2023. Jest to część wprowadzanej Tarczy Solidarnościowej. 

Zgodnie z założeniami rządu nowe przepisy przełożą się głównie na brak wzrostu kosztów energii. Obywatele w Polsce będą płacić za energię elektryczną podobnie jak w 2022 r. Jedynym warunkiem jest zmieszczenie się w ściśle określonym limicie. Dodatkową mogą korzystać z wprowadzonego dodatku elektrycznego, czy dodatku węglowego.


Maksymalna cena energii elektrycznej.

Podwyżki ceny prądu w 2023 r. dla gospodarstw domowych wyniosą 54%. Wynika to z tego, że rząd wprowadził maksymalną cenę za energię. Stawka ta wynosi 0,693 zł za kWh i będzie obowiązywać od 1 grudnia 2022 r. Gospodarstwo domowe będzie płacić za prąd po przekroczeniu przysługującego mu limitu zużycia energii. Jeśli nie zużyją więcej prądu – podwyżki nie będą się ich dotyczyć. 

Mechanizm ustalenia maksymalnej ceny prądu w 2023 r. chroni uprawnionych odbiorców przez gwałtownymi podwyżkami energii elektrycznej. Na podstawie wprowadzonej tarczy, niezależnie od wzrostu cen energii elektrycznej  od 1.12.2022 r. do 31.12.2023 r. w rozliczeniach z odbiorcami stosuje się następujące ceny maksymalne energii elektrycznej:

  • 785 zł/MWh – w przypadku odbiorców użyteczności publicznej oraz małych i średnich przedsiębiorstw
  • 693 zł/MWh – w przypadku odbiorców w gospodarstwach domowych. Cena maksymalna będzie obowiązywać po przekroczeniu rocznego limitu zużycia: 2MWh – dla gospodarstw domowych; 2,6 MWh – dla rodzin z osobą niepełnosprawną, 3 MWh – dla posiadaczy Karty Dużej Rodziny oraz rolników. 

Jeżeli jesteś mikro przedsiębiorcą, małym lub średnim przedsiębiorcą, w 2023 roku będziesz mógł płacić za energię elektryczną niższą stawkę – 785 zł/MWh. Zamrożenie ceny prądu to nadzwyczajny środek, który ma wesprzeć firmy.


Dla kogo nie będzie podwyżki cen prądu?

Warto zaznaczyć, że podwyżka cen w 2023 roku nie dotknie wszystkich. Uniknąć jej mogą osoby, którzy zużywają prąd w skali roku na określonym poziomie. Przewidziane limity kształtują się następująco:

  • nie więcej niż 2000 kWh – wszystkie gospodarstwa domowe
  • nie więcej niż 2600 kWh – rodziny, w których jest osoba z niepełnosprawnością
  • 3000 kWh – rodziny wielodzietne z minimum 3 dzieci, czyli rodziny, które posiadają Kartę Dużej Rodziny
  • 3000 kWh – dla rolników.

Jak długo będą zamrożone ceny za energię elektryczną?

Zamrożenie cen prądu dla mikro, małych i średnich przedsiębiorstw na poziomie 785 zł/MWh. Obowiązywać będzie od 1 grudnia 2022 roku do 31 grudnia 2023 r. W przypadku MŚP, które podpisały umowę sprzedaży energii elektrycznej (lub umowę kompleksową) przewidującą stawkę wyższą niż 785 zł/MWh po 23 lutego 2022 roku, stawka 785 zł/MWh będzie obowiązywała również z mocą wsteczną, za okres do 30 listopada 2022 roku.


Niższy prąd dla przedsiębiorców.

Przedsiębiorca, który chciałby skorzystać ze stawki 785 zł/ MWh jest zobowiązany złożyć do 30 listopada 2022 r. specjalne oświadczenie. Jeżeli oświadczenie będzie złożone po tym terminie, przewidziana stawka 785 zł/MWh będzie zastosowana do rozliczenia za miesiąc następujący po miesiącu otrzymania oświadczenia przez dostawcę energii elektrycznej. To znaczy, jeśli przedsiębiorca złoży oświadczenie 2 grudnia 2022 r. to z niskiej ceny prądu może korzystać od 1 stycznia 2023 r.

ceny prądu

Powyższe oświadczenie należy przesłać do dostawy energii, które dostarczają firmie energię elektryczną. Należy je wysłać na adres do korespondencji wskazany przez przedsiębiorstwo energetyczne w umowie na dostawie energii elektrycznej (lub umowie kompleksowej) lub na fakturze za dostawę prądu.

Wzór oświadczenia na niższe ceny prądu znajdziesz tutaj:  wzór oświadczenia 

Oświadczenie należy złożyć:

  • pocztą,
  • pocztą elektroniczną,
  • osobiście w siedzibie lub w innych miejscach wykonywania działalności wskazanych przez dostawcę energii elektrycznej.

We wniosku o zamrożenie ceny prądu należy podać takie dane jak:

  • nazwa, adres siedziby firmy, NIP lub PESEL
  • telefon lub e-mail, dane kontaktowe 
  • numer punktu poboru energii elektrycznej (PPE)
  • kategorię odbiorcy uprawnionego
  • datę zawarcia umowy sprzedaży energii lub umowy kompleksowej dla każdego PPE.

Jeżeli przedsiębiorca decyduje się złożyć oświadczenie elektronicznie, musi pamiętać o podpisie kwalifikowanym, podpisie zaufanym lub podpisie osobistym. Oświadczenie jest składane pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń. 


Co powinno zawierać oświadczenie na niskie ceny prądu?

Oświadczenie składane przez zainteresowane przedsiębiorstwa powinno zawierać:

  • szacunkowe wyliczenie energii elektrycznej przez firmy na potrzeby jego podstawowej działalności
  • wskazanie wszystkich punktów poboru energii elektrycznej (PPE), które mają zostać objęte mechanizmem zamrożenia cen.

Przedsiębiorca, który chciałby skorzystać ze stawki 785 zł/ MWh są zobowiązani złożyć do 30 listopada 2022 r. specjalne oświadczenie. Jeżeli oświadczenie będzie złożone po tym terminie, przewidziana stawka 785 zł/MWh będzie zastosowana do rozliczenia za miesiąc następujący po miesiącu otrzymania oświadczenia przez dostawcę energii elektrycznej. To znaczy, jeśli przedsiębiorca złoży oświadczenie 2 grudnia 2022 r. to z niskiej ceny prądu może korzystać od 1 stycznia 2023 r.

Powyższe oświadczenie należy przesłać do dostawy energii, które dostarczają firmie energię elektryczną. Należy je wysłać na adres do korespondencji wskazany przez przedsiębiorstwo energetyczne w umowie na dostawie energii elektrycznej (lub umowie kompleksowej) lub na fakturze za dostawę prądu.

Wzór oświadczenia na niższe ceny prądu znajdziesz tutaj:  wzór oświadczenia 

Oświadczenie należy złożyć:

  • pocztą,
  • pocztą elektroniczną,
  • osobiście w siedzibie lub w innych miejscach wykonywania działalności wskazanych przez dostawcę energii elektrycznej.

We wniosku o zamrożenie cen prądu należy podać takie dane jak:

  • nazwa, adres siedziby firmy, NIP lub PESEL
  • telefon lub e-mail, dane kontaktowe 
  • numer punktu poboru energii elektrycznej (PPE)
  • kategorię odbiorcy uprawnionego
  • datę zawarcia umowy sprzedaży energii lub umowy kompleksowej dla każdego PPE.

Jeżeli przedsiębiorca decyduje się złożyć oświadczenie elektronicznie, musi pamiętać o podpisie kwalifikowanym, podpisie zaufanym lub podpisie osobistym. Oświadczenie jest składane pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń. 

Dodatkowe 10% upustu do ceny energii

Przedsiębiorcy, którzy w kolejnym roku (2023) zmniejszą swoje zużycie prądu o 10%  w porównaniu do średnio rocznego zużycia energii elektrycznej z okresu od 1 stycznia 2018 roku do 31 grudnia 2022 roku będą mogli otrzymać dodatkowy upust do ceny energii elektrycznej.

Kwota upustu wyniesie 10% wartości nabytej przez przedsiębiorstwo energii elektrycznej za cały 2023 rok i zostanie zastosowana przez dostawcę energii elektrycznej w rozliczeniach z przedsiębiorcą w trakcie 2024 roku.


Jakie będą podwyżki cen prądu w 2023 r. po przekroczeniu limitów?

Jeśli zużycie energii elektrycznej przez rodzinę przekroczy ustalony limit zużycia, wtedy zapłaci ona 0,693 zł za kWh. Dodatkowo należy pamiętać, by do tej kwoty doliczyć podatek VAT 23% (dlatego, że na chwilę obecną rząd nie zatwierdził tarczy antyinflacyjnej na rok 2023) oraz około 30 groszy za opłaty dystrybucyjne. Wedle tych wyliczeń nowa stawka za energię wyniesie 1,158 zł za 1 kWh. Jest to stawka maksymalna. Dostawca energii nie może w żaden sposób jej zmienić (zmniejszyć, czy zwiększyć). Jeśli zdarzy się sytuacja, że tak się stanie z powodu droższej energii na giełdzie, wtedy gospodarstwo domowe otrzyma od państwa właściwą rekompensatę. 

Na stronach internetowych poszczególnych dostawców energii elektrycznej można znaleźć specjalne kalkulatory. Ich celem jest wyliczenie, ile energii rocznie zużywa poszczególne gospodarstwo domowe. 


Faktura

Zaktualizowano dnia 21 listopada 2022

Co to jest faktura?

Faktura jest podstawowym dokumentem sprzedaży w Polsce. Dokumentuje nie tylko samą wartość i rodzaj transakcji, lecz również strony uczestniczące w czynności.  Osoby, które prowadzą działalność gospodarczą dzięki niej mogą udokumentować wykonanie, czy sprzedaż usług. Faktura pozwala również przedsiębiorcom wskazać, jakie poniósł koszty. Dzięki temu umożliwi im dokonanie odliczeń podatkowych. 

faktura

Faktura powinna zostać obowiązkowo wystawiona w związku :

  • ze sprzedażą towaru lub usługi na rzecz innego przedsiębiorcy – zarówno opodatkowanego VAT, jak i zwolnionego z tego podatku
  • z otrzymaniem części lub całości kwoty zapłaty przed dokonaniem dostawy towaru lub usługi na rzecz przedsiębiorcy – wówczas wystawiana jest tzw. faktura zaliczkowa (wyjątkowo faktury zaliczkowej nie wystawia się, gdy zapłata przed dokonaniem czynności dotyczy wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, usług dostawy lub dystrybucji energii, gazu, ciepła, usług stałej ochrony prawnej i biurowej, usług leasingu, najmu i podobnych do nich, ochrony osób oraz dozoru, ochrony i przechowywania mienia, usług telekomunikacyjnych oraz finansowych)
  • z wewnątrzwspólnotową dostawą towarów
  • ze sprzedażą wysyłkową z terytorium kraju lub na terytorium kraju (jest to procedura sprzedaży na rzecz nabywcy niebędącego podatnikiem VAT, który ma siedzibę lub miejsce zamieszkania w innym kraju niż sprzedawca).

Fakturę wystawia się w 2 egzemplarzach. Jeden egzemplarz otrzymuje wystawca, drugi nabywca. Wystawienie faktur w 3 egzemplarzach jest obowiązkiem jedynie organów egzekucyjnych. W tym przypadku pierwszy egzemplarz otrzymuje nabywca, drugi osoba która wystawiła dokument, a trzeci przekazywany jest dłużnikowi.


Jakie są rodzaje faktur? 

Prócz zwykłej faktury, przedsiębiorca może wystawić oraz otrzymać inny rodzaj dokumentu księgowego. Wszystko zależy od danej transakcji firmy. Wyróżniamy następujące rodzaje faktury:

  • faktura VAT podstawowa 

Jest najczęściej stosowaną fakturą w obrocie gospodarczym, ma na celu udokumentować sprzedaż towarów i usług podatnika VAT na rzecz innego podatnika VAT

  • faktura zaliczkowa 

Dokumentuje ona wszelkie zaliczki, zadatki i przedpłaty. Wystawia się ją przed wydaniem towaru lub wykonania usługi. Przedsiębiorca otrzymuje część zapłaty. Wystawia się ją nie później niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym otrzymano całość lub część zapłaty; nie wcześniej niż 30. dnia przed otrzymaniem całości lub części zapłaty na poczet przyszłej dostawy towaru, lub przyszłego wykonania usługi. Po zakończeniu transakcji należy wystawić fakturę końcową. Od sumy należności trzeba odjąć otrzymane wcześniej zaliczki.

  • faktura uproszczona 

Inaczej mówiąc to paragon fiskalny do kwoty 450 zł brutto (100 euro) zawierający NIP nabywcy. Należy go traktować jak zwykłą fakturę.

  • faktura VAT marża

Ten rodzaj faktury stosuje się przy świadczeniu usług (np. turystycznych, dostawie towarów używanych, przedmiotów kolekcjonerskich, antyków, dostawie dzieł sztuki). Jej procedura dotyczy tylko i wyłącznie towarów używanych, które nabywane są od osób fizycznych (nie będących podatnikami VAT). Faktura VAT marża jest dobrowolna. Dzięki niej przedsiębiorca zapłaci niższy podatek – tylko od marży, a nie sprzedaży netto. Podatnik, który kupi towar na podstawie faktury VAT marża, nie może z niej odliczyć VAT.

  • faktura VAT RR

Stosuje się ją w transakcjach z tzw. rolnikiem ryczałtowym. Rolnik ryczałtowy, sprzedając produkty rolne, nie wystawia faktury jako sprzedawca, lecz otrzymuje od kupującego fakturę VAT-RR.

  • pro forma

Pro forma nie jest dokumentem księgowym. Pełni tylko funkcję informacyjną. Wystawia się ją w celu uzyskania szczegółów dokonanej transakcji. Uważana jest za ofertę handlową, czy dokument określający kwotę do zapłaty za przyszłą dostawę towaru lub wykonanie usługi, formą wezwania do zapłaty. Pro formy nie wystawia się po otrzymaniu zapłaty. Pro forma nie jest fakturą, więc nie trzeba jej ujmować w ewidencji księgowej. Nie odzwierciedla dokonanej sprzedaży ani żadnej innej operacji gospodarczej. Należy na niej umieścić dopisek „pro forma”.


Termin wystawienia faktur

Zgodnie z przyjętymi zasadami fakturę należy wystawić do 15 dnia miesiąca, który następuje po miesiącu sprzedaży. Prościej mówiąc, jeśli usługę wykonano na początku stycznia, to przedsiębiorca jest zobowiązany wystawić fakturę do15 lutego.

faktura

Istnieją również pewne wyjątki, które dotyczą:

  • usług budowlanych i budowlano-montażowych – fakturę wystawia się do 30. dnia od dnia wykonania usług
  • dostawy m.in. książek drukowanych – fakturę wystawia się do 60. dnia od dnia wydania towarów
  • dokonywania czynności polegających na drukowaniu m.in. książek – fakturę wystawia się do 90. dnia od dnia wykonania czynności
  • dostawy m.in. energii elektrycznej i cieplnej oraz świadczenia usług telekomunikacyjnych, najmu czy stałej obsługi prawnej, wymienionych w art. 19a ust. 5 pkt 4 – fakturę należy wystawić z upływem terminu płatności.

Na podstawie art. 106b ust. 3 obowiązkowe wystawianie faktur może nastąpić na zgłoszenie żądania nabywcy towaru lub usługi, o ile takie żądanie zostało zgłoszone w terminie 3 miesięcy, licząc od ostatniego dnia miesiąca, w którym dostarczono towar lub wykonano usługę bądź otrzymano całość lub część zapłaty.

Każda osoba wystawiająca faktury powinien przechowywać je przez 5 lat. Od końca roku kalendarzowego. Nie ma żadnego obowiązku przechowywać faktur wydrukowanych. Można je mieć w postaci plików elektronicznych. Obecnie bardzo popularne jest wysyłanie ich drogą elektroniczną.


Co powinna zawierać faktura?

Zgodnie z art. 106 ustawy o podatku VAT faktura powinna zawierać następujące elementy:

  • datę wystawienia
  • kolejny numer faktury zgodny z przyjętą numeracją
  • imiona i nazwiska lub nazwę sprzedawcy i nabywcy towaru/usługi oraz ich adresy
  • numer NIP podatnika (sprzedawcy)
  • numer NIP, za pomocą którego nabywca jest zidentyfikowany na potrzeby podatku lub podatku od wartości dodanej
  • datę dokonania lub zakończenia dostawy towarów lub wykonania usługi lub datę otrzymania zapłaty, o ile jest określona, i różni się od daty wystawienia faktury
  • nazwę towaru lub usługi
  • jednostkę miary oraz ilość sprzedanych towarów lub usług
  • cenę jednostkową netto towaru lub usługi
  • kwoty wszelkich rabatów, obniżek i opustów
  • wartość sprzedaży netto
  • stawkę VAT oraz wartość podatku
  • sumę sprzedaży netto, z podziałem na wartości objęte poszczególnymi stawkami podatku oraz sprzedaż zwolnioną od podatku
  • kwoty podatku VAT z podziałem na poszczególne stawki
  • kwotę należności ogółem.

Jak wystawić fakturę?

Rozporządzenie ministra finansów w żaden sposób nie określa sposobu wystawienia faktury. Można to zrobić w dowolny sposób, o ile dokumenty będą spełniać odpowiednie wytyczne. Najpopularniejszym sposobem wśród przedsiębiorców jest korzystanie ze specjalnego oprogramowania. Do wyboru są 2 opcje:

  1. program do faktur online
  2. program zainstalowany na komputerze 

Pierwsza opcja jest zdecydowanie dużo wygodniejsza. Program do wystawiana faktur zazwyczaj jest dostępny na każdym komputerze. Potrzebny jest tylko i wyłącznie dostęp do Internetu. Aktualizacje dotyczące fakturowania zazwyczaj są wprowadzane na bieżąco. Nie wymagają żadnych dodatkowych opłat. 

Programy do wystawiania faktur online pozwalają również na wysyłanie ich bezpośrednio do kontrahenta pocztą elektroniczną. Ponadto, firmy tworzące takie programy zwykle zapewniają wsparcie księgowych, którzy udzielają użytkownikom porad. 


Faktura, a paragon

Kilka lat temu uproszczone zostały procedury i cały system fakturowania. Za fakturę uproszczoną zaczęto uznawać również paragony fiskalne zaczęto uznawać za tak zwaną fakturę uproszczoną. Podobnie jak inny rodzaj faktur, należy ich rozliczenie należy wykazać odrębnie w nowym JPK_VAT, który obejmuje deklarację i ewidencję tego podatku. 

Aby paragon był uznany za fakturę uproszczoną powinien zawierać następujące dane:

  • dane sprzedawcy
  • przedmiot transakcji
  • informacje o VAT
  • numer NIP nabywcy.

Na podstawie faktury – paragonu można odliczyć podatek VAT. Taki dokument powinien być ujęty w księgach rachunkowych, które zawierające dane całej operacji gospodarczej zakupu towaru lub usług oraz kwoty naliczonego VAT.

Faktura uproszczona to dokument, którego należność może opiewać tylko na kwotę w wysokości do 450 zł lub 100 euro. Zgodnie z przepisami prawa może ją wystawić każdy podatnik VAT czynny lub zwolniony. Nie jest istotne, czy dokonał swojej rejestracji podatkowej, czy też nie. To bowiem podatnik decyduje o rodzaju wystawionej faktury (może być pełna lub uproszczona). Nie ma żadnego obowiązku wystawiania faktury uproszczonej czy pełnej. Oznacza to, że nawet drobna sprzedaż może być udokumentowana pełną fakturą.


Ulga na start 

Zaktualizowano dnia 16 listopada 2022

Kto może korzystać z ulgi na start ?

Ulga na start to zwolnienie, skierowane do nowych przedsiębiorców, którzy dopiero weszli na rynek pracy. Mogą z niej skorzystać także osoby, które zdecydowały się rozpocząć kolejną działalność po dłuższej przerwie. W czasie jej trwania właściciel firmy jest zobowiązany opłacać za siebie składki na określone ubezpieczenia. 

Na podstawie przepisów prawa z ulgi może skorzystać przedsiębiorca, który prowadzi działalność gospodarczą na podstawie wpisu do CEIDG.

Zgodnie z ulgą, przedsiębiorca przez 6 miesięcy od dnia rozpoczęcia działalności nie podlega obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym takim jak:

  • ubezpieczenie emerytalne
  • ubezpieczenie rentowe
  • ubezpieczenie wypadkowe.

Nie ma więc obowiązku opłacania za siebie składek na ubezpieczenia. Należy pamiętać, że ulga na start jest zwolnieniem ze składek społecznych. Składkę zdrowotną należy opłacać sobie samemu.

ulga na start

Ulga na start w ZUS przysługuje osobom fizycznym, które:

  • rozpoczynają działalność gospodarczą po raz pierwszy raz 
  • rozpoczynają działalność gospodarczą ponownie, po upływie co najmniej 60 miesięcy kalendarzowych, licząc od dnia ostatniego zawieszenia lub zakończenia działalności gospodarczej.

Warunkiem korzystania z ZUS na start, jest brak możliwości wykonania usługi na rzecz byłego pracodawcy, u którego przed dniem rozpoczęcia działalności gospodarczej w bieżącym lub w poprzednim roku kalendarzowym, osoba wykonywała czynności wchodzące w zakres wykonywanej działalności w ramach stosunku pracy, lub spółdzielczego stosunku pracy.

Zwolnienie z ubezpieczeń dotyczy tylko i wyłącznie prowadzenia działalności gospodarczej przedsiębiorcy. Nie obejmuje tych osób, które razem z nim współpracują.


Kto nie może skorzystać z ulgi na start?

Ulga na start jest zwolnieniem, z którego nie może skorzystać każdy przedsiębiorca. Nie skorzystają z niej:

  • wspólnicy spółek jawnych, komandytowych i partnerskich oraz jednoosobowy wspólnik spółki z ograniczoną odpowiedzialnością
  • przedsiębiorcy wykonujący działalność gospodarczą na rzecz byłego pracodawcy, dla którego przed dniem rozpoczęcia działalności gospodarczej w bieżącym lub w poprzednim roku kalendarzowym, pełnili obowiązki wchodzące w zakres wykonywanej działalności gospodarczej
  • osoby współpracujące przy prowadzeniu jednoosobowej działalności gospodarczej
  • osoby prowadzące działalność rolniczą (która nie jest objęta ubezpieczeniami społecznymi prowadzonymi przez ZUS, lecz przez KRUS)
  • przedsiębiorcy już aktywni lub tacy, którzy w okresie ostatnich 60 miesięcy kalendarzowych, przed dniem rozpoczęcia wykonywania działalności gospodarczej, prowadziły pozarolniczą działalność gospodarczą
  • przedsiębiorcy, którzy dobrowolnie zrezygnowali z ulgi, przez zgłoszenie się do ubezpieczeń społecznych – tutaj także obowiązuje 60-miesięczny okres karencji.

Przedsiębiorca, w każdej chwili może zrezygnować z otrzymania ulgi. W tym celu należy zgłosić się do właściwego urzędu ZUS. Wystarczy udowodnić, że podczas korzystania z ulgi, przedsiębiorca nie podlega obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym. Dlatego też przez 6 miesięcy nie będą odkładane składki na poczet przyszłej emerytury.

Dodatkowo osoba, korzystająca z ulgi ZUS na start nie może również przystąpić do dobrowolnego ubezpieczenia chorobowego. Prawo gwarantuje mu możliwość otrzymywania zasiłku chorobowego oraz macierzyńskiego.  


Ile trwa ulga na start?

Ulga na start to zwolnienie przedsiębiorców z obowiązku podlegania ubezpieczeniom społecznym. Jak zostało wyżej wyjaśnione, obowiązuje ona przez 6 pełnych miesięcy kalendarzowych. Oczywiście, od dnia rozpoczęcia działalności gospodarczej.  ZUS na swojej stronie internetowej wyjaśnia, że sposób liczenia okresu ulgi, zależy od dnia faktycznego podjęcia działalności gospodarczej. 

Jeśli data rozpoczęcia działalności to pierwszy dzień miesiąca, to miesiąc ten wlicza się od trwania ulgi. Natomiast jeśli początek działalności przypada w trakcie trwania miesiąca kalendarzowego, okres 6 miesięcy liczy się od kolejnego miesiąca.

W przypadku, gdy przedsiębiorca w trakcie korzystania z ulgi na start zdecyduje się na zawieszenie swojej działalności gospodarczej – nie straci do niej prawa. Jednakże zawieszenie działalności nie zatrzyma biegu 6 miesięcznej ulgi na start.


Ulga na start w działalności gospodarczej 

Korzystanie z ulgi na start w ZUS jest przyznawane tylko i wyłącznie na 6 miesięcy. Po tym czasie przedsiębiorca może skorzystać z tzw. preferencyjnych składek ZUS. Przez kolejne 24 miesiące przedsiębiorca jest zobowiązany opłacać zmniejszone składki na ubezpieczenie społeczne.  Z preferencyjnych składek ZUS, będzie mógł skorzystać także przedsiębiorca, który zrezygnuje z ulgi na start przed upływem 6 miesięcy.

Przedsiębiorca przechodzący na 2 letnią ulgę dla nowych firm (mały ZUS) u którego dochodzi do zbiegu tytułów ubezpieczeń, może opłacać nadal tylko składkę zdrowotną.

Celem wprowadzenia ulgi jest na pewno ułatwienie początkującym przedsiębiorcom rozkręcić swój biznes. Małe koszty związane z opłatą składek na ubezpieczenie społeczne mają dość znaczący wpływ na ogólny stan finansowy przedsiębiorstwa. ZUS na start obowiązuje przez maksymalnie okres 6 miesięcy i zwalnia osoby, spełniające odpowiednie warunki, z opłacania składek na ubezpieczenia społeczne. Korzystanie z tego zwolnienia niesie za sobą pewne konsekwencje – przedsiębiorca nie może m.in. przystąpić w tym czasie do dobrowolnego ubezpieczenia chorobowego. Jednakże, pomimo kilku niedogodności wiążących się z tą ulgą, większość młodych przedsiębiorców decyduje się na przystąpienie do niej.


Ulga na start, a ubezpieczenie zdrowotne

Przedsiębiorca korzystając z ulgi powinien pamiętać również o obowiązkowym ubezpieczeniu zdrowotnym, pod warunkiem, że ulga nie jest zawieszona. Warto pamiętać, że oprócz siebie do ubezpieczenia można zgłosić także członków swojej rodziny.

Składki zdrowotne są opłacane od zadeklarowanej kwoty nie niższej niż 75% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw, w czwartym kwartale roku poprzedniego, włącznie z wypłatami z zysku (w 2018 r. jest to kwota 4242,38 zł) i wynosi 9% podstawy wymiaru. Składka ta jest miesięczna i niepodzielna, czyli należy opłacać ją w pełnej wysokości, niezależnie od ilości dni podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu w miesiącu.

Obowiązek opłaty za składki zdrowotne w okresie ulgi, zwalnia przedsiębiorcę, który:

  • jest emerytem bądź rencistą i jego świadczenie nie przekracza minimalnego wynagrodzenia, a jego przychody nie przekroczą miesięcznie 50% kwoty najniższej emerytury lub będzie opłacał podatek dochodowy w formie karty podatkowej;
  • ma umiarkowany lub znaczny stopień niepełnosprawności, a jego przychody z działalności nie przekroczą miesięcznie 50% kwoty najniższej emerytury lub będzie opłacał podatek dochodowy w formie karty podatkowej;
  • pobiera zasiłek macierzyński, którego wysokość nie przekracza miesięcznie kwoty świadczenia rodzicielskiego.

Osoby niepełnosprawne posiadające umiarkowany lub znaczny stopień niepełnosprawności, nie posiadające innych źródeł przychodów poza tą działalnością, będą opłacały składkę na ubezpieczenie zdrowotne nie wyższą od kwoty należnej zaliczki, na podatek dochodowy od osób fizycznych.


O czym pamiętać korzystając z ulgi na start?

Podsumowując, zwolnienie ze składek jest przeznaczone dla przedsiębiorców prowadzących swoje firmy. Krótko mówiąc, właściciel firmy, zatrudniający pracowników nadal będzie odprowadzał składki na ubezpieczenia społeczne i składkę zdrowotną. 

Zdarza się tak, że pojawiają się pewne sytuacje, które pokrzyżują plany przedsiębiorcy. Co w takim wypadku, gdy będziemy zmuszeni do zawieszenia firmy? Okres zawieszenia działalności nie przerywa biegu 6 miesięcy.

ZUS na start nie jest obowiązkowy. To przywilej stworzony dla przedsiębiorców, by pomóc im w pierwszych, najczęściej najtrudniejszych, miesiącach działalności na rynku. Właściciel firmy, który chce uzyskać w przyszłości prawa do świadczenia emerytalnego w jak najwyższej wysokości, może zrezygnować z ulgi.

Zgodnie z polskim prawe,  po raz kolejny z tego ułatwienia będzie mógł on skorzystać dopiero po upływie 60 miesięcy kalendarzowych od zakończenia lub zawieszenia wcześniejszej działalności.


Minimalne wynagrodzenie 

Zaktualizowano dnia 8 listopada 2022

Minimalne wynagrodzenie netto – jak jest ustalane

Zgodnie z przepisami Kodeksu pracy w Polsce, każdy pracownik ma prawo do godziwego wynagrodzenia za wykonywaną pracę. Zasada ta jest realizowana zgodnie z ustawą o minimalnym wynagrodzeniu za pracę z dnia 10 października 2002 r. Ma gwarantować osobie zatrudnionej wynagrodzenie nie niższe od pensji minimalnej, jaka zostanie ustalona na dany rok kalendarzowy. Ustanowienie kwoty pensji minimalnej ma uchronić pracownika przed wyzyskiem ze strony pracodawcy. Od czego tak naprawdę zależy wysokość minimalnego wynagrodzenia? 

minimalne wynagrodzenie

Płaca minimalna jest to minimalna kwota, za jaką można zatrudnić pracownika na podstawie umowy o pracę. Co roku jest ustalana jej wielkość w efekcie negocjacji w ramach Rady Dialogu Społecznego. Minimalne wynagrodzenie za pracę, prócz podstawowej pensji zawiera również:

  • dodatki do wynagrodzenia za szczególne właściwości pracy, szczególne kwalifikacje lub warunki pracy
  • premie oraz nagrody regulaminowe i uznaniowe
  • wynagrodzenie za czynności przewidziane do wykonywania poza normalnymi godzinami pracy, np. wynagrodzenie za pełnienie dyżuru lub pogotowia domowego
  • wynagrodzenia za czas niewykonywania pracy finansowane przez pracodawcę, np. wynagrodzenie za urlop wypoczynkowy
  • świadczenia o charakterze deputatowym lub ich ekwiwalenty pieniężne, np. deputaty węglowe
  • świadczenia odszkodowawcze.

Na podstawie art. 4 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu obliczając wysokość wynagrodzenia za pracę nie są uwzględniane:

  • nagrody jubileuszowe
  • odprawy emerytalne i rentowe
  • wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych
  • dodatki do wynagrodzenia za pracę w porze nocnej
  • dodatki za staż pracy.

Z pensji minimalnej za pracę wyłącza się także wszelkie świadczenia pochodzące z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Świadczenia te to w szczególności:

  • zasiłki chorobowe, macierzyńskie
  • świadczenia finansowane z Funduszu Świadczeń Socjalnych
  • świadczenia urlopowe
  • ekwiwalent za użytkowanie własnych sprzętów itp. 

Podsumowując, w Polsce wysokość minimalnej stawki ustala się od 1956 r. Pojęcie płacy minimalnej stosowane jest tylko odnośnie umowy o pracę. Znaczy to, że osoby zatrudnione na umowach cywilnoprawnych takich jak umowa zlecenie, czy umowa o dzieło nie mogą liczyć, że ich przełożony zawsze będzie wypłacał wynagrodzenie w wysokości minimalnej krajowej.


Minimalne wynagrodzenie 2023 r.

W bieżącym roku rząd przyjął i zatwierdził rozporządzenie odnośnie najniższego wynagrodzenia w następnym roku 2023. Oprócz podwyżki pensji minimalnej ustalił również wysokość minimalnej wysokości stawki godzinowej. Kolejny rok przyniesie szereg zmian w wynagrodzeniach. W przyszłym roku czeka nas podwyżka zarówno w styczniu, a później w lipcu. Działania te w pewnym stopniu wymuszają obowiązujące przepisy ustawy o minimalnym wynagrodzeniu. Zgodnie z nimi, jeśli w ustawie budżetowej prognozowany wskaźnik inflacji przekracza 5% to w roku następującym ustala się dwa terminy zmiany wysokości płacy minimalnej. 


Jakie będzie minimalne wynagrodzenie w 2023?

Od 1 stycznia 2023 r. kwota minimalnego wynagrodzenia za pracę będzie wynosić 3490 zł brutto, tj. o 480 zł więcej niż w 2022 r., a od 1 lipca 2023 r. – 3600 zł brutto, czyli więcej o 590 zł w porównaniu do kwoty obowiązującej obecnie. Wraz z wzrostem płacy minimalnej brutto, naturalnie także wzrasta kwota netto, czyli kwota, którą otrzymamy „na rękę”. Aby ją obliczyć, można użyć kalkulatora wynagrodzeń. Generalnie od 1 stycznia 2023 r. płaca minimalna netto na umowie o pracę wyniesie 2709 r., a od 1 lipca 2023 r. – 2784 r. 

Jaka będzie minimalna stawka godzinowa w 2023 roku?

Od 1 stycznia 2023 r. minimalna stawka godzinowa za pracę dla określonych umów cywilnoprawnych wzrośnie do 22,80 zł brutto, a od 1 lipca 2023 r. do 23,50 zł brutto, tj. ostatecznie nastąpi wzrost o 3,80 zł w stosunku do kwot obowiązujących w 2022 r.


Jak rosła wysokość płacy minimalnej?

Każda osoba zatrudniona zdaje sobie sprawę, że wynagrodzenie brutto znacząco różnią się od zarobków netto. Inaczej mówiąc kwoty, która trafi co miesiąc na konto osobiste zatrudnionego. Należy pamiętać, że od kwoty brutto zazwyczaj odlicza się chociażby składki na ubezpieczenie społeczne, składki na ubezpieczenie zdrowotne, czy zaliczkę na podatek dochodowy. 

Najniższe wynagrodzenie rośnie od kilku lat. Od 1 stycznia 2003 r. ustalono najniższe wynagrodzenie w wysokości 800 zł. Z biegiem czasu stawka ta się zwiększała. W roku 2020 po raz pierwszy wynagrodzenie przekroczyło próg 3000 zł. Stawka minimalna obowiązuje zaś dopiero od kilku lat, a dokładnie – od 2016 roku. Oznacza ona minimalną wysokość wynagrodzenia za każdą godzinę wykonania zlecenia lub świadczenia usług, przysługującą przyjmującemu zlecenie lub świadczącemu usługi.

W 2022 r. wynosi 19,70 zł. W przypadku, w którym wzrasta minimalne wynagrodzenie za pracę, wzrasta również minimalna stawka godzinowa. Aby móc proporcjonalnie wyliczyć końcową wartość wynagrodzenia, to strony umowy cywilnoprawnej powinny określić w umowie sposób potwierdzania liczby godzin wykonania zlecenia lub świadczenia usług. Jeżeli jednak tego nie zrobią, to przyjmujący zlecenie lub świadczący usługi powinien przedłożyć w formie pisemnej, elektronicznej lub dokumentowej informację o liczbie godzin wykonania zlecenia lub świadczenia usług, w czasie poprzedzającym termin wypłaty wynagrodzenia.

 Wysokość płacy minimalnej w Polsce na przestrzeni ostatnich lat kształtowała się następująco: 

płaca minimalna
Źródło: bankier.pl
  • 2023 rok – przy wynagrodzeniu na poziomie 3.490 zł brutto, kwota netto będzie się równać 2.709 zł.
  • 2022 rok- przy minimalnym wynagrodzeniu na poziomie 3.010 zł brutto, kwota netto równa jest 2.363,56 zł.
  • 2021 rok- przy wynagrodzeniu na poziomie 2.800 zł brutto, kwota netto wynosiła 2.061,67 zł.
  • 2020 – przy wynagrodzeniu na poziomie 2.600 zł brutto, najniższa krajowa netto wynosiła 1.920,62 zł.
  • 2019 rok – przy minimalnym wynagrodzeniu na poziomie 2.250 zł, co przełożyło się na płacę netto w wysokości 1.633,78 zł.
  • 2018 rok- przy minimalnym wynagrodzeniu na poziomie 2.100 zł, najniższa krajowa netto wynosiła 1.530,00 zł.

Należy także pamiętać, że istnieje jeszcze ulga podatkowa dla osób, które nie skończyły 26 lat. Jest to tak zwany zerowy PIT dla młodych. Dzięki tej uldze nie muszą płacić podatku dochodowego od przychodów niższych niż drugi próg podatkowy. Korzystanie z tej „ulgi” pozwoli zaoszczędzić przez młode osoby trochę pieniędzy.

Minimalne wynagrodzenie netto osób zatrudnionych (wraz z ulgą dla młodych), brak PPK (czyli Pracowniczych Planów Kapitałowych) oraz praca w ich miejscu zamieszkania pozwoli na wynagrodzenie w wysokości:

  • W 2023 roku wynosi 2.709,48 zł
  • W 2022 roku wynosi 2.363,56 zł
  • W 2021 roku wynosiło 2.198,67 zł
  • W 2020 roku wynosiło 2.041,62 zł

Minimalne wynagrodzenie za pracę: co oznacza dla pracodawcy?

Podwyżki płacy minimalnej w 2023 r. będą dla przedsiębiorców i pracodawców sporym obciążeniem. Wyliczając składki ZUS, jakie ponosi przełożony pracownika wzrosną nawet o 1/4 więcej niż obecnie. Niestety w praktyce dla pracodawcy oznacza to praktycznie dwukrotnie większy wzrost kosztów. Na chwilę obecną (2022 r.) koszty przedsiębiorcy zatrudniającego pracownika na umowie (przy płacy minimalnej 3010 brutto) wynosi on ponad 3500 zł. Pracownik „na rękę” otrzymuje ostatecznie 2181 zł netto. W następnym roku jego pensja będzie większa o 404 zł netto, lecz na pracodawcy będzie ciążyć dodatkowe 810 zł. Jego koszt wzrośnie do 4337 zł. 

Biorąc pod uwagę, że w pierwszej połowie następnego roku będzie obowiązywała kwota 3490 zł brutto, a w drugiej 3600 zł brutto, średni miesięczny wzrost kosztów pracodawcy wyniesie 744, 57 zł. W skali całego roku będzie to dodatkowe blisko 9 000 zł.  Oprócz tego wzrośnie również minimalna stawka godzinowa za godzinę pracy. Od  stycznia 2023 r. wyniesie ona 22,80 zł brutto i 23,50 zł brutto od 1 lipca 2023. Sytuacja ta spowoduje, że firmy będą musiały zwiększyć swój budżet na wypłatę wynagrodzeń. Na pewno w znacznym stopniu przyczyni się do wzrostu cen towarów, czy usług jakie oferują. 


Lista obecności pracowników

Zaktualizowano dnia 3 listopada 2022

Czy lista obecności jest obowiązkowa?

Lista obecności w zakładzie pracy to wewnętrzny dokument przedsiębiorstwa, określający godziny pracy osób, zatrudnionych na umowie o pracę. Zawiera ona godzinę rozpoczęcia pracy oraz jej zakończenia. Warto zaznaczyć, że kodeks pracy nie reguluje przepisu dotyczącego listy pracowników. Lista obecności w firmie jest uprawnieniem. Jeżeli pracodawca chce ją stosować w firmie, to musi pamiętać, że ta informacja powinna być zawarta w ogólnym regulaminie przedsiębiorstwa. Treść regulaminu jest wiążąca zarówno dla pracowników, jak i dla pracodawcy. 

lista obecności w pracy

Zgodnie z obowiązującym kodeksem pracy utworzenie i prowadzenie listy obecności w pracy jest decyzją pracodawcy. Należy ją ustalić w przepisach wewnątrz zakładu. Ma to na celu potwierdzenie przybycia pracownika do pracy i jego obecność. Art. 149 nakłada na przedsiębiorcę tylko i wyłącznie prowadzenie ewidencji czasu pracy, a nie samej listy. Kontrola obecności w pracy może odbywać się na różne sposoby. Na podstawie postanowień kodeksowych, jeśli pracodawca zobowiązuje się posiadać regulamin pracy (czyli zatrudnia co najmniej 50 pracowników) ma obowiązek stworzyć również regulamin jego firmy, który będzie potwierdzał przybycie do pracy i obecności pracownika w zakładzie pracy.

Jeśli jedynym sposobem będzie podpis na liście obecności, to pracownik będzie zobowiązany do przestrzegania tych postanowień. Lista obecności, choć nie jest obowiązkowa, ze względów dowodowych może być potrzebna.


Jak prowadzić listę obecności pracownika?

Lista obecności w pracy nie ma ściśle określonej firmy. Może ona występować zarówno w formie papierowej, jak i elektronicznej. Bywa też tak (szczególnie w przypadku bardzo małych firm), że jest  prowadzona w formie „ustnej”. Jeżeli pracodawca zdecyduje się skorzystać z listy może użyć wzór listy obecności, który jest szeroko dostępny w internecie. Takie rozwiązanie zajmuje dużo mniej czasu. Bywa też tak, że duże zakłady pracy mają swoje wzory dokumentów pracowniczych. Wśród nich jest właśnie lista z obecnością pracowników. Nie wyklucza to w żaden sposób samodzielnego utworzenia formularza w postaci tabeli, czy arkuszu Excel. W takiej sytuacji niezbędny jest własnoręczny podpis pracownika. 

Lista ta powinna być umieszczona w miejscu, do którego dostęp ma każda zatrudniona osoba. Na rynku pracy można spotkać pracodawców, którzy decydują się wprowadzać coraz to nowsze rozwiązanie jak np. systemy informatyczne. Ich celem jest zastąpienie tradycyjnych podpisów najczęściej przez wprowadzoną mobilną aplikację do skanowania kodów QR, czy programy liczące czas pracy. Dzięki takiemu rozwiązaniu listę mogą wypełniać także osoby pracujące zdalnie. Ponadto dodatkowym atutem jest wgląd pracodawcy do takiego dokumentu w dowolnym miejscu i o dowolnym czasie. 

Jak zostało wspomniane na początku artykułu, lista obecności jest nieobowiązkowym dokumentem w firmie. Narzędzie to spotyka się zazwyczaj w większym zakładzie pracy. Ma służyć jako potwierdzenie, że pracownik stawił się w miejscu pracy oraz ewentualnie obliczyć jego dni wolne, czy nadgodziny. Zazwyczaj lista jest prowadzona w dziale kadr lub u kierowników poszczególnych działów, czy zespołów. 


Listy obecności w zakładzie pracy- jak długo przechowywać?

Na liście obecności nie zawiera się bardzo szczegółowych danych. Można znaleźć tam głównie podstawowe informacje o zatrudnionych takie jak:

  • imię i nazwisko,
  • stanowisko,
  • data,
  • podpis pracownika,
  • godzinę rozpoczęcia pracy
  • godzinę zakończenia pracy.

Na liście obecności zaznaczane są również nieobecność pracownika w danym dniu. Jednak na wszelki wypadek warto trzymać takie listy przez minimum 3 lata – ponieważ to właśnie po tym czasie zgodnie z Kodeksem pracy przedawniają się wszelkie roszczenia ze stosunku pracy. Należy pamiętać, że listy nie można archiwizować w aktach osobowych, czy w dokumentacji pracowniczej. Dlatego należy archiwizować ją osobno. 


Lista obecności pracownika a ewidencja czasu pracy

Ewidencja czasu pracy jest jedną z najważniejszych dokumentacji odnośnie każdego pracownika. Tworzy się ją w celu ustalenia wynagrodzenia dla osoby zatrudnionej. Zawarte są tam wszelkie informacje związane z ilością godzin przepracowanych przez pracownika w okresie rozliczeniowym. To właśnie na niej ujęte są z jednej strony nieobecności zatrudnionego oraz jego nadgodziny. 

Bardzo często ewidencję pracy myli się z listą obecności. Lista to dokument, który tylko i wyłącznie ma charakter pomocniczy. Na bazie samej listy nie można dokonać wypłaty dla pracownika, bowiem nie ma tam wszelkich informacji do tego potrzebnych. 

Ewidencja czasu pracy ujęta została w § 6 rozporządzenia Ministra Pracy w sprawie dokumentacji pracowniczej:

Ewidencja czasu pracy, zawiera informacje o:

  • liczbie przepracowanych godzin oraz godzinie rozpoczęcia i zakończenia pracy,
  • liczbie godzin przepracowanych w porze nocnej,
  • liczbie godzin nadliczbowych,
  • dniach wolnych od pracy, z oznaczeniem tytułu ich udzielenia,
  • liczbie godzin dyżuru oraz godzinie rozpoczęcia i zakończenia dyżuru, ze wskazaniem miejsca jego pełnienia,
  • rodzaju i wymiarze zwolnień od pracy,
  • rodzaju i wymiarze innych usprawiedliwionych nieobecności w pracy,
  • wymiarze nieusprawiedliwionych nieobecności w pracy,
  • czasie pracy pracownika młodocianego przy pracach wzbronionych młodocianym, których wykonywanie jest dozwolone w celu odbycia przez nich przygotowania zawodowego.

Lista obecności w pracy w porównaniu z ewidencją czasu pracy nie jest obowiązkowa. Są to dwa różne dokumenty często ze sobą mylone. Mimo wszystko każdy z nich odpowiada za różne rzeczy. Ewidencja czasu pracy jest jednym z najważniejszych obowiązków należących do pracodawcy. Na podstawie Kodeksu Pracy właściciel firmy jest zobowiązany prowadzić ewidencję, by właściwie naliczyć wynagrodzenie pracownika oraz wszelkie inne świadczenia związane z pracą. Dokument ten w porównaniu z listą jest bardziej rozbudowany. Można znaleźć tam informacje związane ze zwolnieniami lekarskimi, nadgodzinami, urlopami, czy wszelkimi wnioskami pracownika. Jej prowadzenie jest prawnie wymaganie. Jeśli pracodawca nie będzie przestrzegał tego obowiązku, będzie podlegał karze grzywny w wysokości od 1000 do nawet 30 000 zł. 


 Praca zdalna a lista obecności pracownika

Praca zdalna (tzw. home office) przez ostatni czas stałą się bardzo popularna. Najbardziej jednak jej popularność wzrosła podczas pandemii COVID-19. Ze względu na epidemię większość pracowników zaczęła wykonywać swoje obowiązki pracownicze z domu. Jednak pojawił się wtedy problem z rejestrowaniem godzin czasu pracy osoby zatrudnionej. Teoretycznie byłaby możliwość wydrukowania listy obecności, podpisania jej i podesłania. 

Należy pamiętać, że to w interesie pracodawcy leży, by jego pracownicy zobowiązali się zaznaczyć rozpoczęcie i zakończenie pracy. Jeśli tego nie wymaga, powinien być świadomy, że w przypadku roszczeń to on ponosi ciężar, by udowodnić obecność lub nieobecność osoby zatrudnionej. Nie ma znaczenia w tym przypadku, czy pracuje ona zdalnie, czy stacjonarnie w firmie. 

W celu sprawowania kontroli nad obecnością pracowników w firmie można spotkać wiele współczesnych systemów, które umożliwiają monitorowanie pracy pracowników. Jednym z takich sposobów jest potwierdzenie godzin pracę przez zalogowanie się do systemu komputerowego. Dzięki temu pracodawca może zobaczyć, o której godzinie pracownik zaczął pracę, a o której ją zakończył. Do tego celu można wykorzystać ogólnodostępne komunikatory, czy chociażby skorzystać z maila. 

Podsumowując, niezależnie od tego jaki system pracodawca wybierze, powinien on umożliwić prostą i bezproblemową weryfikację danych. W innym przypadku podczas jakiejkolwiek kontroli trudno będzie dokładnie zweryfikować czas pracy pracownika. Pozostanie w tym celu przejrzenie całej korespondencji z nim. 


Podatki w firmie

Zaktualizowano dnia 3 listopada 2022

Co to są podatki?

Prowadzenie własnej działalności gospodarczej wiąże się z wieloma formalnościami oraz obowiązkami. Jednym z najważniejszych obowiązków jest płacenie należnych podatków. Zgodnie z obowiązującymi przepisami w Polsce to „publicznoprawne, przymusowe, pieniężne, nieodpłatne i bezzwrotne świadczenie na rzecz Skarbu Państwa lub innych jednostek samorządu terytorialnego. Owe zobowiązania są dochodem publicznym, z którego realizuje się zadania o charakterze ogólnospołecznym”. 

podatki w firmie

Podatki z reguły dla większości społeczeństwa nie kojarzą się pozytywnie. Warto wiedzieć, iż dzięki nim każdego roku finansuje się działalność państwa oraz wszelkiego rodzaju inwestycje. Właściciele firm zazwyczaj są zobowiązani do płacenia wielu różnych opłat. Na podstawie ordynacji podatkowej w polskim prawie możemy podatki podzielić na :

Bezpośrednie:

  • dochodowy
  • dotyczący własności
  • od spadków i darowizn
  • inne (rolny, leśny, od wydobycia kopalin, od czynności cywilnoprawnych, od środków transportowych, itp.) 

Podatki bezpośrednie to takie, których w żaden możliwy sposób nie można przerzucić na inny podmiot. Jego ciężar ponosi tylko i wyłącznie osoba, podmiot na którego ustawodawca nałożył obowiązek podatkowy. Krótko mówiąc to te podatki, które płaci się bezpośrednio do urzędu skarbowego. 

Pośrednie:

  • VAT
  • akcyza
  • od gier losowych.

W przypadku tej grupy istnieje możliwość przerzucenia ich na inny podmiot. Można do nich zaliczyć te należności, które oblicza się na podstawie wcześniej ustalonych taryf podatkowych. 

Wszystkie rodzaje opłat w państwie tworzą tak zwany system podatkowy. Wyżej wymieniony podział na bezpośrednie i pośrednie jest podziałem jednym z wielu. Ma on znaczenie tylko i wyłącznie teoretycznie. Akta prawne w Polsce nie precyzują takiego podziału. Ma on na celu jedynie uprościć rozumienie podstawowych różnic między płaconymi zobowiązaniami. Istnieje wiele możliwości klasyfikacji tego typu świadczeń: wg kryterium prawnego, ekonomicznego, społecznego, przedmiotowego, podmiotowego lub kryterium miejsca. 


Podatki w Polsce

Budżet polski praktycznie w 90% opiera się na podatkach. Za podstawę prawną, jaka obowiązuje w Polsce do nakładania owych świadczeń pieniężnych jest Konstytucja RP z dnia 2 kwietnia 1997 roku (w szczególności art. 217).  Normy prawne wskazują, że nakładanie w Polsce podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych oraz zasad przyznania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków musi być przeprowadzane przez stosowne ustawy. Kolejnym aktem regulującym podatki w Polsce jest ustawa z 29 sierpnia 1997 r. – ordynacja podatkowa. 


Jakie podatki płaci przedsiębiorca

W Polsce właściciele firm są zobowiązani do płacenia wielu świadczeń. Należy zwrócić uwagę, że nie każdy płaci takie same podatki. Ich ilość zależy od tego, jaki rodzaj działalności gospodarczej prowadzą. System podatkowy w Polsce to całokształt wszelkich przepisów prawnych i instytucji finansowych, które są upoważnione do tworzenia zasad związanych nie tylko z podatkami, ale również z ich ustalaniem i poborem. Owy system składa się z ustaw, paragrafów i przepisów związanych nie tylko z samymi zobowiązaniami, ale także z warunkami ich zapłaty, czy samych płatników.

Ogólnie rzecz biorąc, obejmuje on wiele płaszczyzn. Należy pamiętać, że w Polsce można spotkać się z opłatami, które wbrew pozorom także uznaje się za podatki. Są to między innymi składki ZUS, cło, podatek cukrowy, od deszczu, handlowy, od alkoholu w małych butelkach, czy opłata przekształceniowa OFE. Oprócz tego wyróżnia się także daninę solidarnościową, podatek piwny, opłatę paliwową, podatek śmieciowy oraz opłatę recyklingową. Jak widać — obowiązkowych opłat da się wymienić naprawdę wiele. 

Z tego powodu wszelkie (nawet niewielkie) zmiany prawne mogą stać się przyczyną chwilowego chaosu i dezorientacji społeczeństwa. W związku z powyższym system podatkowy państwa polskiego musi działać sprawnie, aby zachować harmonię również na innych płaszczyznach zarządzania.


Podatek Dochodowy

Główną formą opodatkowania przedsiębiorstwa jest podatek dochodowy. Odprowadza się go za dochód, jaki jest odnotowany w ramach prowadzenia firmy. Krótko mówiąc, dochód jest to przychód pomniejszony o koszt uzyskania przychodu. Właściciele firm mogą sami sobie wybrać właściwą dla nich formę opodatkowania.

Polskie prawo wyodrębnia 5 form opodatkowania:

  1. PIT – zasady ogólne (skala podatkowa) – przeznaczony dla firm jednoosobowych i spółek cywilnych
  2. PIT – podatek liniowy – przeznaczony dla firm jednoosobowych i spółek cywilnych
  3. CIT – skierowany do spółek prawa handlowego
  4. ryczałt od przychodów ewidencjonowanych – dla wybranych rodzajów firm
  5. karta podatkowa (istniejące do 2022 r., obecnie nie ma możliwości jej wyboru).

Wielkość tego zobowiązania oraz termin jego spłaty zależy od formy opodatkowania, jaką wybierze sobie przedsiębiorca. Aktualnie najczęściej wybieraną formą jest:

  • skala podatkowa (18% lub 32% – dla dochodów powyżej 85 528 zł)
  • podatek liniowy – 19% (jest niezależny od dochodu)
  • ryczałt od przychodów ewidencjonowanych (przychody opodatkowuje się według 8 stawek (zależnych od profilu działalności): 20%, 17%, 10%, 12,5%, 8,5%, 5,5%, 3% lub 2%)
  • karta podatkowa. Opodatkowanie zależne jest w jej przypadku od decyzji wymiarowej wydanej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego po złożeniu PIT-16 do 20 stycznia danego roku.

Podatek od towarów i usług (VAT)

VAT jest tak zwanym podatkiem od towarów i usług. W Polsce podstawowa stawka podatku VAT wynosi 23%. Oczywiście może się różnić w zależności od niektórych usług, czy towarów. Większość działalności gospodarczych nie jest zobowiązana płacić tego rodzaju zobowiązania. Jednak niektóre firmy muszą zostać objęte VAT-em.  Oficjalnie przedsiębiorstwo, które świadczy daną usługę lub sprzedaje towar nie płaci VAT-u. Koszt ten ponosi odbiorca usługi lub kupiec towaru. Firma odpowiada jedynie za odprowadzenie podatku do urzędu.

Należy zwrócić uwagę, że są firmy, które także ponoszą dodatkowe koszty związane chociażby z zakupem sprzętu. W takiej sytuacji to one są zobowiązane pokryć koszty VAT. Dlatego zanim przedsiębiorca zdecyduje się być tzw. „vatowcem” najlepiej dokładnie zapoznać się z przepisami i tym tematem, a następnie podjąć właściwą decyzję. 

Rejestracja VAT zazwyczaj trwa kilkanaście, lub kilkadziesiąt dni. Wszystko zależy od podejścia przedsiębiorcy oraz urzędników. Jeśli właściciel firmy zdecyduje się płacić podatki VAT, musi pamiętać by wpisać się na tak zwaną białą listę podatników VAT. Teoretycznie firmy powinny sprawdzać przed wystawieniem faktury, czy ich kontrahent znajduje się na takiej liście. Ma to zapobiec „karuzelom podatkowym”.


Podatek od nieruchomości

Jeżeli właściciel firmy posiada używaną nieruchomość, która jest niezbędna do prowadzenia działalności, jest zobligowany do zapłaty takiego zobowiązania finansowego. W tym przypadku chodzi między innymi o magazyn, biuro, mieszkanie, dom (pod warunkiem że pod tym adresem znajduje się firma). W 2022 roku, maksymalna stawka zapłaty świadczenia od nieruchomości związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej wynosi 25,74 zł/m2.

W przypadku budynków mieszkalnych istnieje również możliwość wydzielenia określonej powierzchni na rzecz prowadzenia działalności gospodarczej. Będzie to np. gabinet, pracownia lub warsztat. Należy go odprowadzić także za grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Maksymalna stawka w tym przypadku wynosi 1,03 zł za metr kwadratowy gruntu. Jeśli chodzi o zajęte budynki na prowadzenie firmy w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym, maksymalna zapłata wynosi 12,04 za m2.

Omawiając ten rodzaj świadczeń, warto także zaznaczyć, iż stawki te są określane przez radę Gminy. Minimalnej stawki nie ma. Dzięki takiemu rozwiązaniu na mapie Polski można znaleźć miejscowości, gdzie należności podatkowe od nieruchomości są na niskim poziomie. 


Podatek od czynności cywilnoprawnych (PCC)

Przedsiębiorstwa są także zobowiązane do płacenia podatku PCC, czyli od czynności cywilnoprawnych. To należność podatkowa, którą ponosi się za zawarcie umowy pożyczki, czy umowy kupna – sprzedaży. PCC z reguły płaci osoba, lub firma, która decyduje się na zakup przedmiotu umowy. Stawka PCC zależy od rodzaju kupowanego przedmiotu. Dla nieruchomości i rzeczy ruchomych PCC wynosi 3%, natomiast dla umowy spółki 1%.

Umowy podlegające PCC to:

  • umowa sprzedaży
  • umowa zamiany rzeczy
  • pożyczka dla firmy
  • darowizna
  • spadek
  • umowa spółki. 

Podatek akcyzowy i od środków transportowych 

Podatek od środków transportowych obejmuje:

  • samochody ciężarowe (dopuszczalna masa całkowita pow. 3,5 tony)
  • ciągniki siodłowe i balastowe z naczepą (dopuszczalna masa całkowita pow. 3,5 tony dla zespołu pojazdów)
  • naczepy i przyczepy (dopuszczalna masa całkowita powyżej 7 ton)
  • autobusy.

Należność od posiadania środków transportowych płaci się od wszystkich wyżej wymienionych pojazdów, jakie się wykorzystuje przy prowadzeniu firmy. Stawkę ustala Rada Gminy na kolejny rok. Zgodnie z zasadą, nie może być ona wyższa od przyjętych wcześniej limitów.

Dla pojazdu ciężarowego o masie 3,5 – 5,5 tony maksymalna zapłata wynosi 912,48 zł. W Polsce można spotkać się nie tylko z maksymalną, ale również z minimalną stawka podatku od środków transportowych.

Oprócz wyżej wymienionych należności, niektóre przedsiębiorstwa są również zobowiązane do zapłaty podatku akcyzowego. Jest to zapłata od towarów i usług, jakie objęte zostały akcyzą. Tego typu świadczenie zapłacą chociażby producenci wyrobów akcyzowych, np. alkoholu lub tytoniu, a także firmy prowadzące sprzedaż wyrobów akcyzowych. Stawki są zmienne w zależności od towaru, a także formy prowadzenia działalności. Muszą jednak spełniać odgórne dyrektywy Unii Europejskiej. Dla przykładu, należność akcyzowa od piwa wynosi 9,43 zł od każdego hektolitra za każdy stopień Plato gotowego wyrobu.


Odpowiedzialność biura rachunkowego 

Zaktualizowano dnia 13 października 2022

Biuro rachunkowe

Odpowiedzialność biura rachunkowego. Co oznacza? Co zrobić, kiedy biuro rachunkowe popełni błąd? Odpowiedzialność biura rachunkowego oznacza, że jest ono odpowiedzialne za poprawność wykonywanych przez siebie usług. Co to oznacza w praktyce? Jeśli biuro rachunkowe popełni błąd, może ono ponieść konsekwencje w postaci na przykład grzywny lub kary. Dlatego tak ważne jest, aby wybrać dobre i sprawdzone biuro rachunkowe.

Coraz więcej przedsiębiorstw decyduje się skorzystać z pomocy oraz profesjonalnego wsparcia zewnętrznych biur rachunkowych. Prowadzenie księgowości oraz wszelkich kwestii podatkowych nie należy do najłatwiejszych zadań. Dlatego też wiele firm powierza te kwestie innym firmom. Biuro księgowe zajmuje się głównie prowadzeniem księgowości. Są to prawnie zdefiniowane rodzaje prowadzenia ewidencji zdarzeń gospodarczych, które mają wpływ na majątek przedsiębiorstwa. Najczęściej biuro księgowe prowadzi ewidencje związane z : 

  • pełną księgowością
  • prowadzeniem ryczałtu ewidencjonowanego
  • prowadzeniem ksiąg handlowych
  • książkami przychodów i rozchodów 

Biura rachunkowe zazwyczaj prowadzą działalność rozszerzoną. Zajmują się także deklaracjami ZUS oraz prowadzeniem całej obsługi kadrowo-płacowej. Należy pamiętać, że korzystanie z usług biura w żaden sposób nie zwalnia podatnika z tak zwanej odpowiedzialności za popełnione błędy. Podstawową zasadą, jaką kierują się biura księgowe jest to, że ich odpowiedzialność nie obejmuje zobowiązań podatkowych klientów. Oczywiście nie oznacza to, że biura rachunkowe w ogóle nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za popełniane błędy. 

Podsumowując, biuro rachunkowe księguje dokumenty sprzedażowe oraz nadzoruje przepływ środków finansowych. Zakres jego działań jest ściśle wskazany przez przedsiębiorcę w umowie. Generalnie biura rachunkowe zajmują się obsługą podmiotów gospodarczych, co nie wyklucza obsługi osób fizycznych. Klient może otrzymać pomoc w wypełnieniu choćby rocznego zeznania podatkowego, ale również doradztwo podatkowe, doradztwo inwestycyjne, doradztwo w kwestiach spraw codziennych w rodzaju; spadki, darowizny czy kredyty.

odpowiedzialność biura rachunkowego

Odpowiedzialność biura rachunkowego za błędy

Na podstawie przepisów prawnych księgowa, czy biuro rachunkowe nie odpowiadają w żaden sposób przed urzędem skarbowym za właściwą realizację zobowiązań podatkowych, czy ich nieterminowość. W tej kwestii odpowiedzialność ponosi osoba – podatnik, który ma możliwość skorzystania z zewnętrznej pomocy (innego organu/instytucji) w kwestii podatkowej. 

Analogicznie sytuacja wygląda wtedy, gdy powołujemy biuro rachunkowe, by rozliczało transakcje zawarte między przedsiębiorcą, a jego pracownikami. Mówimy tu np. o opłacaniu faktur, czy wypłacaniu pensji. W tych przypadkach zazwyczaj obciążony jest nie sam księgowy – a pracodawca (przedsiębiorca). 

Należy pamiętać, że jakakolwiek pomyłka, czy zaniedbanie ze strony biura może oznaczać dla innego przedsiębiorcy poniesienie tzw. odpowiedzialności odszkodowawczej. Okazuje się, że pomyłka lub zaniedbanie ze strony biura rachunkowego również może oznaczać dla takiego podmiotu ponoszenie odpowiedzialności odszkodowawczej. Przedsiębiorca będący klientem takiego biura ma bowiem roszczenie regresowe wobec rzeczywistego sprawcy szkody. W praktyce oznacza to, że choć sam ponosi on odpowiedzialność wobec swoich pracowników, kontrahentów i organów skarbowych, to jednak może on przenieść ją na biuro rachunkowe lub księgowego, który źle wykonał swoje obowiązki.

Jeżeli firma decyduje się powierzyć swoją księgowość, czy prowadzenie ksiąg rachunkowych  należy zgłosić fakt do urzędu skarbowego. Ma na to 15 dni od momentu przekazania do biura rachunkowego wszelkich dokumentów księgowych. Odpowiedzialność biura rachunkowego jednak od tego momentu „nie istnieje”. Za wszelkie dokumenty nadal odpowiada przedsiębiorca, czy kierownik firmy. 

Biura rachunkowe prowadząc sprawy i księgowość innej firmy nie odpowiada za to, że nie opłacone zostały któreś podatki, czy daniny. Obowiązkiem księgowego jest przesłanie ich do urzędu deklaracji oraz ich rozliczenie. Za wszelkie opóźnienia i skutki błędów odpowiada tylko i wyłącznie przedsiębiorca. 


Odpowiedzialność biura rachunkowego  

Jak wspomniano wyżej, jeśli przedsiębiorca decyduje się na współpracę z firmą zewnętrzną w kwestii rozliczeń księgowych i podatkowych musi zgłosić to do właściwego urzędu skarbowego. W momencie takiej współpracy warta wyjaśnienia jest kwestia odpowiedzialności. Samo przekazanie ksiąg rachunkowych nie powoduje, że biuro rachunkowe jest obarczone odpowiedzialnością, Sytuacja wygląda podobnie w przypadku spółek. Wtedy za wszelkie błędy odpowiada kierownik danej jednostki, członek zarządu, syndyk, likwidator, czy wspólnik spółki.

W przypadku współpracy przedsiębiorstwa i biura rachunkowego warto wiedzieć, że kierownik jednostki nie jest odpowiedzialny bezpośrednio, lecz ponosi odpowiedzialność z tytułu nadzoru. Zewnętrzne biuro rachunkowe nadal jest wyłączone z tej odpowiedzialności, bowiem na podstawie przepisów Ordynacji wyborczej odpowiedzialność za błędy podatkowe ciążą cały czas na podatniku. 

Nie oznacza to, że biuro rachunkowe jako zewnętrzna instytucja nie ponosi żadnej odpowiedzialności. Wszystko tak naprawdę zależy od skonstruowanej umowy pomiędzy przedsiębiorcą, a biurem. Dlatego przed zawarciem umowy warto jest dokładnie sprecyzować szczegółowe obowiązki biura rachunkowego. Inaczej sprawa wygląda w przypadku nie wykonania powierzonych obowiązków. W takiej sytuacji biuro rachunkowe jest odpowiedzialne na podstawie przepisów kodeksu cywilnego.

Oznacza ona konieczność naprawienia szkody wynikającej z niewykonania lub niewłaściwego wykonania przyjętych przez biuro zobowiązań, z wyjątkiem tych przypadków, gdy wynika to z niezależnych od niego czynników. Jeżeli biuro w jakimś stopniu narazi przedsiębiorcę na konsekwencję z powodu niewykonania obowiązków to przedsiębiorca ma prawo wystąpić o odszkodowanie.  

Na biurze rachunkowym ciąży odpowiedzialność odszkodowawcza. Dlatego ważne jest posiadanie ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za wyrządzone szkody. Odszkodowanie wypłaca się poszkodowanemu za poniesioną szkodę, która jest wynikiem niewłaściwego działania biura rachunkowego.

Ubezpieczenie chroni biuro przed finansowymi konsekwencjami ewentualnych roszczeń odszkodowawczych. Odszkodowanie jest wypłacane przez ubezpieczyciela. Przedsiębiorca nie musi martwić się o niewypłacalność biura. Warto też wiedzieć, że może zdarzyć się sytuacja, w której biuro rachunkowe będzie odpowiadać solidarnie z przedsiębiorcą za brak rzetelności w prowadzeniu ksiąg, co wynika z przepisów kodeksu karnego skarbowego. Dotyczy to jednak przestępstw lub wykroczeń skarbowych.


Podsumowując, odpowiedzialność biura rachunkowego może być określona w umowie, którą podpisujemy z takim biurem. Warto też wiedzieć, że może zdarzyć się sytuacja, w której biuro rachunkowe będzie odpowiadało solidarnie z przedsiębiorcą za brak rzetelności w prowadzeniu ksiąg, co wynika z przepisów kodeksu karnego skarbowego. Dotyczy to jednak przestępstw lub wykroczeń skarbowych. Biuro rachunkowe odpowiada za dokładność prowadzenia ksiąg oraz terminowe i poprawne rozliczanie podatków. Jest to bardzo ważne, ponieważ w przypadku naruszenia tych obowiązków mogą być pociągnięte do odpowiedzialności zarówno przedsiębiorca, jak i osoby prowadzące biuro rachunkowe. Dlatego tak ważne jest, aby wybrać renomowane i solidne biuro rachunkowe, które będzie w stanie poradzić sobie z prowadzeniem ksiąg oraz rozliczeniami podatkowymi.

Należy pamiętać, że odpowiedzialność biura rachunkowego jest ogromna, ponieważ to właśnie ono ma obowiązek dbania o dokumentację finansową przedsiębiorstwa. Warto więc zwrócić uwagę na kilka istotnych aspektów, które powinno się brać pod uwagę przy wyborze biura rachunkowego


Zasiłek dla bezrobotnych

Zaktualizowano dnia 3 listopada 2022

Zasiłek dla bezrobotnych jest to świadczenie pieniężne, inaczej nazywane kuroniówką. Prawo do zasiłku dla bezrobotnych przysługuje osobom pozostającym bez pracy, które spełniają określone warunki. Jest to jedna z form wsparcia dla osób poszukujących pracy. By móc starać się o takie świadczenie pieniężne, należy spełnić pewne warunki, takie jak: bycie w wieku aktywności zawodowej (czyli 18-65 lat), posiadanie statusu osoby bezrobotnej oraz brak pobierania innych form świadczeń (na przykład renty lub emerytury). Aby otrzymać prawo do zasiłku dla bezrobotnych, należy udać się do urzędu pracy i zarejestrować jako osoba bezrobotna. Generalnie ten rodzaj świadczenia pieniężnego jest formą pomocy dla tych, którzy zostali pozbawieni możliwości zarabiania. 


Zasiłek dla bezrobotnych jest wypłacany przez powiatowe urzędy pracy po spełnieniu określonych warunków. No właśnie, jakie to są warunki?

zasiłek dla bezrobotnych

Zasiłek dla bezrobotnych – komu przysługuje

Zasiłek może dostać osoba po zarejestrowaniu w powiatowym urzędzie pracy. By otrzymać świadczenie dla bezrobotnych należy spełnić ściśle określone warunki. Osoba starająca się o niego powinna posiadać minimum roczny staż pracy oraz dokumenty, że przepracowała min. 365 dni w ciągu ostatnich 19 miesięcy. Osoba wnioskująca powinna także wykazać, że za wykonywaną wcześniej pracę otrzymywała przynajmniej minimalne wynagrodzenie. Ważne jest, by w tamtym czasie (podczas wcześniejszej pracy) odprowadzano jej składki na ubezpieczenie społeczne oraz Fundusz Pracy. 


Na jakich warunkach przysługuje zasiłek dla osób bezrobotnych

Osoba bezrobotna ma prawo otrzymać tzw. kuroniówkę po spełnieniu określonych warunków. Pierwszym krokiem jest rejestracja w powiatowym urzędzie pracy (PUP).

Prawo do zasiłku dla bezrobotnych jest przeznaczone dla osób, które:

  1. nie pracują
  2. nie dostały odpowiedniej oferty z urzędu pracy
  3. nie dostały propozycji staży, szkolenia, czy prac interwencyjnych 
  4. nie dostały propozycji robót publicznych, czy przygotowania zawodowego. 

Ponadto o zasiłek dla bezrobotnych mogą starać się osoby, które:

  • były zatrudnione oraz dostawały przynajmniej minimalne wynagrodzenie, od którego należy obowiązkowo opłacać składki na Fundusz Pracy (należy pamiętać, że w tym okresie nie uwzględnia się okres urlopu bezpłatnego trwającego ponad 30 dni)
  • wykonywały pracę na podstawie umowy o pracę nakładczą i osiągały z tego tytułu dochód
    w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę
  • świadczyły usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy
    o świadczenie usług albo współpracowała przy wykonywaniu tych umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca
  • opłacały składki na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę
  • wykonywały pracę w okresie tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę
  • wykonywały pracę w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, będąc członkiem tej spółdzielni, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę
  • opłacały składkę na Fundusz Pracy w związku z zatrudnieniem lub wykonywaniem innej pracy zarobkowej za granicą u pracodawcy zagranicznego w państwie niewymienionym w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a–c ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w wysokości 9,75% przeciętnego wynagrodzenia za każdy miesiąc zatrudnienia,
  • były zatrudniony za granicą i przybył do Rzeczypospolitej Polskiej jako repatriant
  • były zatrudniony, pełniły służbę lub wykonywał inną pracę zarobkową i osiągały wynagrodzenie lub dochód, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy.

Do okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych, od którego zależy wysokość i okres pobierania zasiłku, zalicza się również wskazane w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy okresy.

Warto pamiętać, że do stażu wlicza się także:

  • czas pobrania renty z tytułu niezdolności do pracy
  • czas urlopu macierzyńskiego i wychowawczego
  • czas odbywania zasadniczej służby wojskowej
  • czas pobierania renty rodzinnej 

Ile wynosi zasiłek dla bezrobotnych (netto i brutto) 

Ile wynosi zasiłek dla bezrobotnych? Zasiłek jest wypłacany w określonym czasie, który wynosi od 6 – 12 miesięcy. Na jego długość ma wpływ wiele czynników, między innymi chociażby stopa bezrobocia na terenie danego powiatu. Aktualnie od 1.06.2022 r. biorąc pod uwagę staż pracy kwoty zasiłku wynoszą:

  • dla osób, które przepracowały od 5 do 20 lat 

100% kwoty bazowej, przez pierwsze 3 miesiące – 1 304,10 zł brutto (1 058,13 zł netto), przez kolejne –
1 024,10 zł brutto (840,70 zł netto).

  • dla osób, które przepracowały mniej niż 5 lat

 80% kwoty bazowej otrzymują osoby, które przepracowały mniej niż 5 lat, czyli 1 043,28 zł brutto (855,36 zł netto) przez pierwsze 3 miesiące i 819,28 zł brutto (681,44 zł netto) po 3 miesiącach

  • dla osób, które przepracowały więcej niż 20 lat

120% kwoty bazowej otrzymują osoby, które przepracowały dłużej niż 20 lat, czyli 1 564,91 zł brutto
(1 260,90 zł netto) przez pierwsze 3 miesiące i 1228,91 zł brutto ( 1000,06 zł netto) po 3 miesiącach

Powyższe kwoty są zmienne – co znaczy, że w każdej chwili mogą zostać podwyższone, lub obniżone. Wszystko zależy od stażu pracy.


Zasiłek dla bezrobotnych – ile trwa?

Zasiłek dla bezrobotnych można pobierać najdłużej przez:

  1.  przez 180 dni (świadczenia dla mieszkańców powiatu, którego stopa bezrobocia w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku nie przekraczała 150% przeciętnej stopy bezrobocia w kraju)
  2. przez 365 dni  
  • świadczenia dla mieszkańców powiatu, którego stopa bezrobocia w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku przekraczała 150% przeciętnej stopy bezrobocia
    w kraju
  • świadczenia dla osób powyżej 50 roku życia i posiadających co najmniej 20-letni okres uprawniający do zasiłku
  • dla osób mających na utrzymaniu co najmniej jedno dziecko w wieku do 15 lat, a małżonek jest także osobą bezrobotną i utracił prawo do zasiłku z powodu upływu okresu jego pobierania po dniu nabycia prawa do zasiłku przez Ciebie
  • dla osób samotnie wychowujących co najmniej jedno dziecko w wieku do 15 lat

Czas otrzymywania zasiłku dla bezrobotnych można skrócić o okres zatrudnienia w ramach prac interwencyjnych, robót publicznych oraz o okres odbycia staży, przygotowania zawodowego dorosłych, czy szkolenia. Otrzymywanie zasiłku można także wydłużyć o czas, który przysługiwałby kobiecie (zgodnie z przepisami) o zasiłek macierzyński, czy w przypadku urodzenia dziecka przez kobietę pobierającą zasiłek dla bezrobotnych w okresie lub w ciągu miesiąca po jego zakończeniu. 


Jak dostać zasiłek dla osób bezrobotnych

Warunkiem otrzymania zasiłku jest przede wszystkim rejestracja w Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna. Należy pamiętać, że urząd pracy nie może być dobrowolny, lecz właściwy ze względu na miejsce zameldowania osoby szukającej pracy. Jeżeli osoba bezrobotna nie jest zameldowana, wtedy rejestruje się w tym urzędzie, na obszarze którego obecnie zamieszkuje. Wcześniej jest zobowiązany do złożenia specjalnego oświadczenia, że został zarejestrowany w innym urzędzie. 

Dokumenty, jakie są niezbędne do rejestracji:

• dowód osobisty lub inny dokument tożsamości wraz z potwierdzeniem zameldowania (może być na przykład paszport),
• świadectwo ukończenia ostatniej szkoły (uczelni) w oryginale,
• świadectwa pracy z wszystkich miejsc pracy oraz oryginały dokumentów potwierdzających ewentualne uprawnienia zawodowe,
• numer NIP,
• legitymacja ubezpieczeniowa
• ewentualnie książeczka wojskowa.

Rejestrując się w urzędzie bezrobotny wypełnia kartę rejestracyjną na podstawie posiadanych dokumentów. Następnie wszystkie informacje są  sprawdzane przez pracownika urzędu z oryginałami wyżej wymienionych dokumentów. Bezrobotny własnoręcznym podpisem poświadcza dane
i oświadczenia zawarte w karcie.

Należy pamiętać, że osoba bezrobotna, która wcześniej prowadziła własną działalność gospodarczą powinna również dostarczyć wszelkie decyzje o wykreśleniu z ewidencji działalności gospodarczej.
Do tego należy dołączyć zaświadczenie ZUS o okresie opłacania składek na ubezpieczenie społeczne. 

Bezrobotni, którzy pracowali wcześniej w niepełnym wymiarze czasu pracy (na pół etatu, lub na umowę zlecenie) muszą dodatkowo dostarczyć zaświadczenie z zakładu pracy o wysokości zarobków
i o odprowadzonych składkach ZUS. Bezrobotny musi złożyć zaświadczenie za każdy przepracowany miesiąc.

Osoby, które pobierały zasiłek chorobowyzasiłek rehabilitacyjnyzasiłek macierzyński lub zasiłek w wysokości zasiłku macierzyńskiego, aby uzyskać zasiłek dla bezrobotnych, muszą przy rejestracji złożyć zaświadczenie z ZUS o okresie pobierania tych zasiłków. Niepełnosprawni bezrobotni składają orzeczenie o niepełnosprawności.

Jeżeli bezrobotny nie dostarczy wymaganych dokumentów lub odmówi złożenia podpisu w karcie rejestracyjnej, to nie zostanie zarejestrowany jako bezrobotny. Brak rejestracji w urzędzie pracy uniemożliwi mu otrzymanie zasiłku dla bezrobotnych.


Komu nie przysługuje zasiłek dla bezrobotnych?

Rejestrując się w Urzędzie Pracy nie zawsze można otrzymać prawo do świadczeń dla bezrobotnych.

Zasiłku pieniężnego nie otrzyma osoba bezrobotna, która:

  • była zwolniona dyscyplinarnie w okresie 6 miesięcy przed rejestracją w urzędzie pracy
  • odbywa praktykę absolwencką i pobiera jednocześnie świadczenia wynoszące więcej jak połowa minimalnego wynagrodzenia miesięcznego za wykonywaną pracę 
  • otrzymała od swojego byłego pracodawcy odszkodowanie za skrócenie okresu wypowiedzenia umowy
  • nie rozpoczęła nauki szkolenia, przygotowania zawodowego dorosłych, pracy, czy nie przyjęła żadnej formy pomocy odnośnie zatrudnienia (po skierowaniu urzędu pracy)
  • zakończyła pracę lub stosunek służbowy za wypowiedzeniem, lub za porozumieniem stron w ciągu ostatnich 6 miesięcy przed rejestracją w urzędzie pracy (nie dotyczy to sytuacji, gdy praca się zakończyła z powody upadłości, likwidacji, czy zmniejszenia zatrudnienia). 

Kto wypłaca zasiłek?

Świadczenie dla bezrobotnych jest wypłacane przez PUP – Powiatowy Urząd Pracy. Termin wypłat zależy głównie od harmonogramu urzędu. Zgodnie z przepisami prawa świadczenie pieniężne jest wypłacone osobie bezrobotnej w terminie do 14 dnia następnego miesiąca.


Księgowa – jakie ma obowiązki i ile zarabia w Polsce?

Zaktualizowano dnia 23 września 2022

Praca w dziale finansowym kojarzy się głównie z prowadzeniem ksiąg rachunkowych w przedsiębiorstwie. W księgach tych zapisuje się wszelkie operacje finansowe firmy. Księgowa to jeden z zawodów ze starszej profesji, jednakże mimo upływu czasu jest on tak samo ważny. W każdym przedsiębiorstwie funkcja ta jest bardzo ważna i zarazem odpowiedzialna. Uznaje się, że dział finansowy stanowi podstawę każdej firmy. 

ile zarabia księgowa

Co robi księgowa?

Podstawowym obowiązkiem osoby na stanowisku księgowa w tym zawodzie jest prowadzenie rachunkowości. Do zakresu jej zadań należą takie czynności jak: prowadzenie podatkowej księgi przychodów i rozchodów, przechowywanie faktur firmy, wprowadzanie danych do systemu, obliczanie podatków, ewidencjonowanie, przygotowywanie deklaracji oraz dotrzymywanie wszelkim terminów płatności w ZUS-ie, czy US-ie przez firmę. Ponadto zawód księgowego pomaga również przedsiębiorcom w założeniu i rejestracji firmy oraz wypełnieniu wszelkich formularzy. 

Księgowa jest to dosyć wymagający zawód. Osoby na tym stanowisku powinny znać przepisy prawa i być nastawione na ciągłą naukę, z racji stale pojawiających się nowelizacji ustaw i wprowadzanych zmian.  W Polsce zawód ten ma bardzo dużo obowiązków. Przede wszystkim księgowa jest odpowiedzialna za prowadzenie ksiąg rachunkowych oraz rozliczanie podatków. Co więcej, musi on także dbać o to, by wszelkie usługi księgowe były prowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami i standardami.


Certyfikacja zawodu księgowego 

Stowarzyszenie Księgowych w Polsce wyróżnia 4 stopnie kwalifikacji zawodowych:

  • I stopień –  Księgowy (obejmuje podstawowe zagadnienia z podstaw rachunkowości finansowej z elementami etyki zawodowej)
  • II stopień – Specjalista ds. rachunkowość (uwzględnia nie tylko rachunkowość finansową, ale również zagadnienia etyki zawodowej, prawa podatkowego, prawa pracy, ubezpieczeń społecznych oraz prawa gospodarczego)
  • III stopień – Główny księgowy (to już zaawansowana rachunkowość finansowa. Zawiera elementy etyki zawodowej i technologii IT w oparciu o UoR, KSR, MSR oraz prawo podatkowe. Ponadto na tym etapie kursanci poznają rachunki kosztów, elementy z rachunkowości zarządczej i zarządzania finansami. Stopień ten obejmuje nie tylko same sprawozdania finansowe, lecz również ich analizę. Kursanci (jak na poprzednich stopniach) poznają prawo podatkowe z uwzględnieniem orzecznictwa i interpretacji oraz zagadnienia prawa gospodarczego. 
  • IV stopień – Dyplomowany księgowy (Czwarty stopień to możliwość uzyskania stopnia specjalisty finansowego. Ostatnia część kursu obejmuje zaawansowaną sprawozdawczość finansową, elementy etyki zawodowej, technologię IT, zagadnienia zarządzania finansami, rachunkowość zarządczą i zagadnienia rozliczeń podatkowych). 

Ile zarabia księgowa?

Pojęcie wynagrodzenia w tym zawodzie jest bardzo szerokie. Ciężko jest jednoznacznie oszacować, jakie są konkretne zarobki w tym zawodzie. Wynika to głównie z faktu, że praca w tej kategorii zawodowej przybiera różne formy. Zarobek w dużej mierze zależy od stopnia kwalifikacji, doświadczenia oraz wielkości samej firmy. Specjalista w tym zakresie może być zatrudniony w firmie jednoosobowej, w korporacji międzynarodowej, firmie średniej wielkości lub w biurze rachunkowym. W tym ostatnim przypadku stawki mogą się różnić ze względu na to, czy pracownik jest zatrudniony na etacie, czy też prowadzi działalność gospodarczą.

Warto tutaj poruszyć także kwestię podatków i innych opłat, które mogą mieć wpływ na całkowity dochód.

W sektorze prywatnym wynagrodzenie jest dość zróżnicowane. Im większe i dobrze prosperujące jest przedsiębiorstwo, tym zarobki są wyższe. Z kolei w budżetówce zarobki na tym stanowisku wahają się w granicach 8080 zł – 11 tys. zł. Podobnie sytuacja wygląda w dużych miastach. Nieco inaczej sytuacja wygląda w przypadku starszego księgowego, gdzie otrzymuje on średnio około 7 tys. zł, a główny księgowy może zarobić nawet do 12 tys. zł. W wielu dużych firmach osoby na tym stanowisku mogą liczyć także na pensje przekraczające nawet 20 000 zł brutto. Najmniej w tym zawodzeie zarabia młodszy księgowy. Z racji najniższego stanowiska, a co z tym się wiąże – małego doświadczenia jego zarobki wahają się w granicach 3,5 tys. brutto.

Analizując poszczególne szczeble zawodu można zauważyć duży przekrój w wynagrodzeniach. Trzeba również zaznaczyć, że średnie zarobki w tym zawodzie są wypadkową stawek na rynku pracy oraz doświadczenia poszczególnych pracowników. Do tego dochodzą jeszcze dodatki, takie jak premia uznaniowa czy świadczenia socjalne. Należy pamiętać, że księgowi mogą pracować w różnych firmach, co automatycznie zwiększa ich wynagrodzenie.

Podsumowując pośród czynników, które mają znaczący wpływ na zarobki specjalisty finansowego wymienia się: 

  • wielkość firmy
  • zakres zadań do wykonania
  • wielkość miasta 
księgowa zarobki

Źródło: www.pit.pl

Zawód „księgowa” – jakie studia

Aby móc wykonywać pracę w dziale rachunkowym potrzebne jest do tego właściwe wykształcenie (średnie lub wyższe o profilu ekonomicznym). Pod uwagę bierze się również doświadczenie. Im jest ono większe, tym osoba aplikująca na to stanowisko może liczyć na większe wynagrodzenie. Wykształcenie niezbędne do wykonywania pracy w księgowości można zdobyć wybierając ścieżkę edukacyjną na studiach finansowych lub związanych z rachunkami. W tym celu najczęściej wybiera się studia: finansowe i rachunkowość.

Wykształcenie na tym kierunku pozwala lepiej przygotować się do pracy w tej specjalizacji. Należy pamiętać, że nie wszędzie jest wymagane ukończenie studiów wyższych o profilu ekonomicznym. Zdarza się, że na takim stanowisku pozytywnie rozpatrzone są także kierunki ścisłe związane z matematyką, ekonomią, bankowością, czy zarządzaniem.


Praca w księgowości wymaga ciągłej nauki i doskonalenia umiejętności. Pomagają w tym specjalnie realizowane kursy. Organizowane przez Stowarzyszenie Księgowych w Polsce. Kieruje się je do osób zaczynających pracę w tym zawodzie (niekiedy już pracujących). Ich zadaniem jest to dobre przygotowanie do pracy, czy podniesienie kwalifikacji zawodowych. Częścią takich kursów jest nauka programów rozliczeniowych ( InsERT, Symfonia, Optima WAPRO ERP), co na pewno warto dodać do swojego CV.

Warto pamiętać, że w tej pracy liczą się odbyte kursy (potwierdzone certyfikatem) i różnego rodzaju szkolenia branżowe, które pozwolą poszerzyć wiedzę. Istotne jest także uczestnictwo w różnego rodzaju sympozjach, lub konferencjach związanych z zagadnieniami księgowości, czy prawa pracy.


Jakie umiejętności powinien posiadać księgowy?

Decydując się na pracę w tym zawodzie, należy pamiętać, że jest to praca odpowiedzialna, jak i zarazem żmudna. Dział rachunkowy odpowiada za wszystkie procesy finansowe, oraz za błędy jakie powstają w tym zakresie. Osoba, która wykonuje ten zawód powinna posiadać następujące cechy:

  • być zorganizowana (najważniejszą kwestią jest dotrzymywanie terminów rozliczeń i sprawne prowadzenie dokumentacji)
  • uczciwa
  • odporna na stres (księgowi działają pod presją czasu, wykonując kilka zadań w tym samym czasie)
  • komunikatywna (jasne i precyzyjne wypowiadanie się w kontaktach z urzędami i klientami).

Pracownicy powyższego działu powinni wykazywać się także wysoką kulturą osobistą. Bardzo często ich praca to praca zespołowa. Nieunikniony jest kontakt z różnymi urzędami, czyli klientami. Do obowiązków księgowego należy także cała obserwacja aktualnej sytuacji polityczno-prawnej przedsiębiorstwa. Księgowa powinna rozpoznawać i znać aktualne przepisy, czy regulacje by móc we właściwym momencie na nie zareagować. Zawód ten wiąże się z ciągłym i systematycznym rozwijaniem umiejętności oraz wiedzy związanej z rachunkowością.


Księgowa w biurze rachunkowym

Praca w biurze rachunkowym wymaga od specjalisty dużej wiedzy branżowej. Zanim wybierzemy osobę, której powierzymy finanse przedsiębiorstwa, czy finanse osób prywatnych należy zwrócić uwagę na kilka kryteriów. Wśród nich szczególnie ważne jest doświadczenie zawodowe oraz posiadana wiedza. Dlatego mamy do wyboru znaleźć niezależną księgową, bądź taką, która jest już zatrudniona w biurze rachunkowym. W takim przypadku możemy uzyskać w ofercie również inne usługi, niż te związane stricte z rachunkami. Wybór specjalisty, która pomoże nam prowadzić firmę i dbać o jej interesy nie należy do najłatwiejszych. Na rynku można znaleźć wiele osób, które umożliwiają skorzystanie z podobnych działań. Dlatego warto zdecydować się na profesjonalne biuro rachunkowe, w którym zatrudnieni są eksperci na wysokim poziomie.

Zakres obowiązków osoby, zajmującej się finansami i rachunkowością jest zależny od danego biura rachunkowego. Podstawową rzeczą, o jaką powinna troszczyć się osoba pracująca na stanowisku księgowego, jest dbanie o rachunki i finanse klientów biura rachunkowego. Do najważniejszych zadań z tym związanych zalicza się rozliczanie finansowe oraz podatkowe względem:

  • Urzędu Skarbowego,
  • Zakładu Ubezpieczeń Społecznych,
  • dostawców,
  • kontrahentów,
  • klientów.

Przedsiębiorstwo, decydując się na współpracę z pracownikiem finansowym biura rachunkowego na pewno w dużym stopniu zyskuje profesjonalne prowadzenie ewidencji księgowej. Obejmuje to głównie czynności, takie jak wypełnianie tak zwanej Podatkowej Księgi Przychodów i Rozchodów, prowadzenie ksiąg rachunkowych, czy ewidencji przychodów.